RANDOM QUOTES
This used to be in my “profile journal” a.k.a. media box. I’ve been planning to change it now but I really like the quotations so I’ll be saving those here. Forgive my crappy description. hehe.
“Now, we head to the battlefield! Believe and our blades will not break! Believe and our hearts will not bend! Though the roads we take maybe different, Our iron hearts will beat as one! Swear that even if the Earth is torn asunder, we’ll live and return once again!”
“It seems this pride you speak of leads to killing Rukia…If that’s the case then I will trample your pride. It’s just like you said… THE POWER IN MY HAND WAS GAINED FOR HER SAKE!”
-Kurosaki Ichigo
“Well can’t you see… … the resolve to cut you reflected in my sword?”
-Urahara Kisuke
“Remember, you are Yuuki’s shield. You can never betray Yuuki.”
-Kaname Kuran
“On that day, you taught me that solitude is painful! I understand that so well right now. I have family, and I have friends but if you’re gone… To me… It will be the same as being alone.”
-Haruno Sakura
“Your vampire instincts should be telling you to respect and revere a pure blood. For you to bare your fangs at me…”
-Kaname Kuran
XAIRYLLE QUOTES
I thought these up based on my own thoughts. Don’t freaking steal them or I will see to it that you get robbed of something and curse you till your soul bruns under the sun.
“To Love. To Fight. To Protect.”
“Who in the right mind would shout the talk but crawl the walk?”
“I’m sorry but… WHAT?”
“You’re telling me that Shinigami don’t exist but Santa Claus is FOR REAL? Something is severely wrong with the world.”
“If you are Tatsuya Isaka, I am SINGLE, AVAILABLE and YOURS.”
“It’s not the secrets. It’s the LIES.”
“Ah, but the only reason I’m not beating you up is because you’re protected by the animal rights law!”
“I refuse to be beaten.”
“Wala ka sa microwave namin! WINDOWS VISTA!”
“I sentence you to death.”
“When I get to have kids, I’m going to tell them that they can have two gifts from me on Christmas and none from Santa because that way, I’ll spend less time trying to figure out how the hell I’m going to stuff myself in a suit while looking fat while explaining where I parked my reindeer pack and my sleigh!”
“Hit me and you’ll bleed.”
“Remain alive. Remember, you must not die because your life is solely mine to take.”
DIT 101A AWARDS!!
Ginawa ko na ‘to dati nung pumasok ako pansamantala sa NSO para sa PopCen07. Nakakamiss kaya ginawa ko ulit.
Bago niyo basahin ang post na to, lilinawin ko lang…
Bawal ang makitid ang utak at hindi marunong umintindi. Bawal ang hindi marunong gumalang ng opinyon ng iba. Opinyon ko ang laman ng post na ‘to at hindi ibig sabihin, totoo ang mga ‘to. Kung may reklamo kayo, daanin niyo sa isang civil at makataong proseso hindi yung maglulupasay kayo o magsa-start ng black propaganda o magmamaktol deep inside o magtutulos ng itim na kandila para lusubin ako ng tatlong libong galit na uwak. UTANG NA LOOB.
Lahat ng isusulat ko eh BASE SA NALALAMAN KO at hindi base sa kung ano ba talaga kayo. Hindi naman ako diyos, pwede ba?
So eto… Bahala na.
—
Expression for the sem: “Oh My Gaaaaaaawd!” ….. “I heichu na ngaaah~”
Ringtone ng section: “Papuuuuuuuuuuuri sa diyos x2…………. chikitoo…” NAMAN. WAHAHAHAHA~!
Pagkain ng bayan: Yung kwek kwek nilang mahal o yung provent sa gilid.
Kainan ng bayan: Uhh… Lita’s??
Tambayan ng lahat: Dunkin Donuts pag break. O kaya bahay ng kung sino. Muntik ko malimutan…………. YUNG PARK!!!!!!!!
Pinagiinitan: Si Neil. Laging nasa Guidance. Laging siya lang ang nahuhuli. Laging si Neil. Si Neil na walang malay.
Pilipit-utak na subject: Programming Fundamentals. Ang 1+1=2. Eh ang if xRoom Ng Bayan: 303. Sa 301, sira ang aircon. Sa kabila, nursing department na. Ayun. 303. (Sabi ni Marvin gusto daw niya 402. Anlayo kaya sa kabihasnan.)
Most Hated Room: 301 kasi laging sira ang aircon?
Favorite Asarin: Si Andrea. Ay, mali. SINA Andrea pala. Ewan ko ba. Nakakatawa talaga siya na nakakatuwa.
Pikunin Ng Bayan: Epic walk out… RUBY!!! Hehehehe~ Sitsirya.
Gastador Na Walang Humpay: Jhem. Kahit wala ng laman ang wallet, sige pa rin……………………… Ay teka, si Marvin pa pala, ano? Nyahakhakhakhak~!
Sosy-Wosi : Si Andrea at si Jhem… ANLALAKIng……….. mga sosyal.
SUNOG BAGA: Si Darren at si Vincent.
Official Tanggero: Gem… Kasi sa kanila lagi pwedeng uminom.
Drinking Buddies: Si Gem, Nikko, Marvin, Vincent… Tumba na yung bote, sila hindi pa.
Clown Pag Lasing: Si Neil… Nakakabuo ng sariling mundo pag lasing na. Si Lawrence naman, nagiging madaldal sa mundo natin at si Russel……… pumupunta sa kabilang mundo.
Everyday Cosplay: Maliban sa kin… Si Darren ulit. HAHAHAHAHAHA~ A.K.A. Ryuk. Resident Shinigami namin… Wala lang silbi sa kopyahan kasi kita siya ng prof. Hehe. Death note?
Dahilan Para Magmura: Unfair ni maaaaaaaaaaaaaam….
Pinakamagastos na Subject: Prog Fun at Basic Con…..
Bakit Ayaw Sa COMARTS : Hirap mag-English eh… Buti pa kung sign language yan.
Wala Laging Assignment: Si John Paul. Pag di mo tinanong, WALANG MANGYAYARI.
Taray Queen: Joren. Lumalapit ka palang, nasaksak ka na.
Pinakatahimik: Si John Paul. Malamang na hindi umabot ng 30 words ang nasabi niya buong sem.
Pinakamaingay: Sorry, hindi ako.
Pinakamadamot: Wala. Asa naman kayo. Parang may pakelam yung manghihingi.
Pinaka-”SHAAAAAAAARE”: si Marvin. Kahit ayaw mo, wala kang magagawa. Pag hiningian ka, dun na natatapos ang lahat. Oo lang ang option mo.
Pinakakumpleto Lecture: si Marvin ulit. Kasi tatlo o higit pang tao ang nagkaisa para sa lecture niya……. Akalain mo yun?
Dictionary ng Bayan: Si Rhanz at si Reden. Pakiramdam ko mas karapat-dapat si Reden, eh. WAHAHAHA. Nagkaron kami ng bagong classmate dahil sa kanya, si “BENSINT”. At nagkaron kami ng alagang mga “PINGGUIN” na galing “NIDIRLAND”… Ewan ko. Abangan ang susunod na pangungusap.
Inseparable: Si Nikko at si Russel. Ang nagdudugtong sa kanila ay ang cellphone ni Nikko.
Cellphone ng Bayan: Cellphone ni Nikko……….. Lahat ng kasama niya nagamit na. Ni hindi man lang alam kung ano unit nung phone.
Themesong ng Bayan: “Changes In My Life”… Ayon kay Marvin. Galing daw sa phone niya. Dapat talagang sabihin pa ‘yon. Haha. Kahit hindi mo alam yung kanta, malalaman mo pag kumanta na sila. Isa lang ang magsisimula, pag natapos, lahat sila nakakanta na. CHOIR???
Mr. Gwapito: Si Darren, este, si Lawrence pala. Pambatong Mr. STI.
Ms. Ganda: Hala………….. Wag na nga.
Adek sa Camera: Ako (aminado, sorry), si Rhanz, si Vincent……… Magwawala pag hindi naisama sa picture.
Gala to the Max: uhhh………… kami ata nina Jhem to?
Official Kuripot: si Joren………….. saka si Marvin. Kuripot bumili, galante magpabili. Talaga naman.
Official Network Provider: Globe. Kasi pag di ka globe, di ka aabutin ng GM ko. At ang GM ko ay mahalaga…………… I swear.
Favorite Lab: Wala, ta3nes… LAHAT MAY VIRUS!!!!!!!!
Pinakamagandang USB: Nagbuhat ng sariling bangko… SI MARVIN DAW. Yung USB niya di pa naformat ever dahil sa virus……………….. (Wala namang laman)
—
At siyempre, dapat lahat mamention kaya isa-isa nating bigyan ng nickname ang mga members ng klase. Sa hindi mababanggit, hindi to sinadya. Nakalimutan ka lang talaga.
In No Particular Order
BAWAL PIKON.
Reden : Pingguin from Nidirland
Lawrence: Mr. Sti
Roland: Ang Inosente
Geramie: Da Big Boss…………… Hindi namin alam kung bakit. Gusto lang niya.
Russel: Boy Patilla……………………………. Ayun. Hindi rin maipaliwanag. Mahiwaga tong mga kaklase ko. HINDI MAIPALIWANAG EH!
Nikko: Boy Helmet dahil laging naka-cap.
Neil: “This Way To The Guidance Office” ……. Ang batang may kasamang nagkakasala, pero siya lang nahuhuli. Habol pa pala… Napag-usapan namin ni Russel minsan na kung naging Shinigami (Bleach) si Neil, ang espada niya ay walang Shikai at walang Bankai…………. PURO HENTAI.
Marvin: Hari ng Buraot… Talaga naman. Hari din daw siya nung mga kalalakihan sa room. Sabagay, pwede siyang mamato ng unan tapos di ka pwede magalit kahit siya may kasalanan.
Gilbert: Boy KJ kasi uwi nang uwi. Maaga umuuwi. Baka kako andyan na serbis niya.
Vincent: Boy Manyak………… Si Marvin nagsabi nun ha!!!!!!
Darren: Shinigami. Ryuk. Daryuk. Deathnote. Black Eyed Peas……….. Dami, ah. The Beast Monster pa. Hanubayan!?
John Paul: Tagalista ng Noisy???? Boy Flyff……… SA FLYFF LANG NAGSASALITA. SA FLYFF LANG MAINGAY.
Washington: Boy absent. Nasa baba na, hindi pa papasok.
Jonathan: Ratata. Maximize. Sa totoo lang, mas kilala pa siya bilang “ratata”. Mas nalilimutang Jonathan ang pangalan niya. Example, tatanungin ng teacher kung present si Ursua, Jonathan. Biglang may hihirit, “Sino yun? *lilingunin si Jonathan* AH! OO NGA SI RATATA!” Susmaryosep.
Jhem: Taong Havaiannas. Materialistic… Pinakamaganda sa buong section (dahil sabi niya). PAYAT. PAYAT. PAYAT.
Joren: Taray girl. Emo girl. Cellphone gamer………. Kung ang calculator may games, malamang nag-engineering siya. Hindi maliit. HINDI. HINDI. HINDIIIIIIIII~!
Zai: Sorry, hindi kasali. Haha. Unfair? Alam niyo na yun. Blog ko to eh.
Rhanz: Walking dictionary. DI mo alam kung san humuhugot ng salita. Dance-dance revolution~!!!!
Ruby: R00b33h. B33h. Sitsirya. Dalagang… bukid.
Jenny: ………. the bat. Si Jhem nagsimula niyan. Kada sasabihin ng isang tao sa room yung “Jenny”, sasagot si Jhem ng “Jenny the Bat”. Hindi siya mukhang paniki. Talagang may game na ang pangalan ng isang character eh “Jenny the Bat”. Oo, Bloody Roar.
Jennell: Iskolar ng Bayan…
Andrea: Dapat dito Andrea raised to the third power. Hehe. Three in one. Parang kape. Sabi niya sa min dati may samahan daw sila na ang pangalan eh SSS………… Super Sosy Sisters (Supah saucee sistahz)… My gawd.
Liezl: “Tigilan mo ko”. Yan. Yan ang lagi niyang sinasabi pag binubwisit mo.
Cathy: Ang Model. Model ng Click. Hehe.
Carmela Dawn: Silence of the Lambs………. Kasunod ni John Paul, halos ayaw din magsalita nito.
Joan: Ayon kay Washington “Small but Joan”. Ewan ko ba kay Washington kung san niya nahugot yan.
Aljho: Palitaw. Papasok lang kung kelan lang…….. Kung si washington hanggang entrance lang ng school, si Aljho hanggang entrance lang… NG HOUSE.
Maylen: Walk out queen. Bawal isali sa Trip To Jerusalem. BAWAL. Ang babaeng AYAW ng makeup.
Rosemarie: MIA. Missing in Action. Pumasok ng dalawang linggo. Sumama sa review, hindi nagprelims. Nice.
DIT101A : Over With The First Sem
Nakakatawa. Parang kelan lang eh gumawa ako ng post tungkol sa unang pagpasok ko sa school ko tapos ngayon eto gumagawa naman ako ng post tungkol sa pagtatapos ng isang sem. Sabi nila time flies when your having fun. Ewan ko kung totoo yun sa kasong to. Medyo nabore nga ako kasi three days lang pasok namin. Halos lahat half day. Kung mahaggard man ako eh malamang yun na kagagawan ng mga kaklase ko. Haha.
So ano nga ba natutunan ko sa sem na ‘to? Ano ba narealize ko? Ano ba nangyari?
Sa iksi ng panahong yon, hindi ko masasabing umunlad ang Pilipinas sa pagpasok ko sa school ko. Kagaya ng sabi ko, na-culture shock ako dahil ibang-iba sa a la gubat na unibersidad (hindi yon pintas) na pinanggalingan ko. Pati yung professor ko sang-ayon sa sinabi kong nadadalian talaga ang mga nanggaling sa university pag lumipat sa klase ng skwelahang pinapasukan ko ngayon.
So bago ako tuluyang lumayo sa topic, ano nga ba napala ko?
Ang mga nangyari
Nagkaron ako ng iba’t ibang kakilala. Merong mga true friends. May friends ko lang pag kailangan ako. May mga kakilala. May kangitian at kabatian. Ngayon lang nangyari sa kin na madalas na may bumabati sa kin na kilala ako pero di ko talaga kilala… Ewan ko kung bakit bigla akong nag-stand out sa school ko na ‘to. Siguro dahil nung first few weeks ng pasukan eh may pagka-kakaiba ako magdamit. Wala lang. Ganun lang talaga ako. Ayoko ng may kamukha yung sinusuot ko at ayokong tinitingnan ako na parang pare-pareho lang kami ng katabi ko. Hindi naman sa papansin ako. Ayoko lang talaga na sobra kong plain.
Sa academics, wala naman akong naging problema dahil karamihan sa mga tinuturo eh napag-aralan namin dati. Kaya siguro medyo madali ang Math. Understandable yun para sa isang nanggaling sa Engineering course sa isang university.
Ang Pinakamalaking Issue
Katulad ng maraming timeline sa buhay, nagkakaron ng mga di-malilimutang pagkakataon sa isang instance. Para sa sem na ‘to, masasabi ko na ang di ko malilimutang pangyayari eh yung may nagtext sa min na milagrosong nagagalit ng walang dahilan. Hindi ko na isisiwalat pa kung ano yung mga walang kawawaang bagay na sinabi niya. Basta ang alam ko lang, sobrang laki ng galit niya sa kin… NUNG JUNE PA LANG.
JUNE.
Halos wala pa nga akong kilala nung June eh~!!! Tapos siya kilala niya ko?? Wtf.
Anyway, tapos na yun. Hindi ko na nalaman kung sino siya at wala na kong balak alamin pa. Nagsorry na siya. Tinanggap ko na yun. Tapos na.
Kagandahan… Baw.
So ano nga ba ang maganda this sem?
Well, for one, mas naging responsable ako siguro dahil na rin sa may kalakihan ang tinanda ko sa mga kasama ko. Pakiramdam ko kelangan ko sila tulungan kasi ganon talaga. Nakakaasar yung feeling na maging first year na parang wala kang muwang na obvious na obvious pag tiningnan ka ng mga seniors mo. Alam ko ang feeling ng pagiging senior at alam ko ang feeling ng pagiging freshman. Ewan. Ganun lang talaga siguro.
Dahil na din dun, natuto ako’ng umasa sa sarili ko. Siyempre kasi sila nga nakaasa sa kin, alangan namang kanino pa ko umasa. Hindi ko naman sinasabing walang mga silbi ang mga kaklase ko. With all due respect, may mga pakinabang sa kin ang mga taong hindi mo inaakalang may silbi. Yung mga “bobo” na tinatawag ng prof ko, yun ang mga nakakasundo ko dahil madaling pakisamahan. Ewan ko ba kung bakit ganito ang sem na ‘to para sa kin.
Ngayon ko lang din napatunayan yung sinasabi nilang “papunta ka pa lang, pabalik na ko”. Yung tipong… Ewan. Basta parang alam ko yung pinaggagagawa ng mga kaklase ko. Yung tipong kahit nginingitian ako, alam ko yung dating. Hindi intuition, eh. Parang sense of experience. Ngayon ko nga lang nasasabi yung “Ako pa ba lolokohin mo? Ilang taon ka ba’t ilang taon na ko?” Hindi ko kasi first time mag-college. Kaya siguro ganun.
Di-Kagandahan… Pangit? Uhh…
Siguro ang pinakahindi ko magandang nagawa eh yung pinaabuso ko ng bahagya yung mga kaklase ko. Minsan sinasabi ko sa mga kasama ko na pano kung isang araw, bitawan ko yung buong section? Magkaron kaya ng instant chaos? Magunaw kaya ang mundo nila? Mawindang kaya sila?
Mukhang isa lang ang sigurado ko.
Magagalit sila sa kin.
Nakakatawa kasi bakit nga ba sila magagalit sa kin? Hindi ko naman sila obligasyon. Kasalanan ko din naman. Pinaabuso ko sila. Nakakainis na nakakatawang ang tao eh talagang natural nang umabuso at mang-abuso. Hindi na natin maaalis yon. “Kung makakalusot lang”. Kaso ang problema, dapat alam natin kung kelan hihinto yung pag-aabuso na yan.
Minsan, nagagalit ako. Maiksi naman talaga ang pasensiya ko. Ito na nga yata ang TANGING sem na napahaba ko ang pasensya ko na wala akong seryosong inaambaang tao. Isa o dalawang beses lang ata ako nagalit ng sumabog talaga ako ngayon. Siguro kung noon to, pati prof inaway ko na. Hindi ko alam. Ganun talaga siguro pag alam mo’ng nasa ‘yo ang mata ng mga kaklase mo.
Balak Next Sem… Teka, may next pa?
Medyo boring ang sem na ‘to. Yan ang masasabi ko. Tatlo lang ang subjects ko next sem. Ano ba inaasahan ko? Ano ba gagawin ko?
Hindi ako sigurado kung pamilyar sa kin ang mga bagong subjects ko. Malamang na hindi masyado. Data Structures, Object-Oriented Programming at Office Productivity Tools. Madali ako’ng maka-pick up pag dating sa computer pero hindi ibig sabihin half-assed attention lang ang ibibigay ko.
Siguro this sem, babawasan ko na muna ang pagtulong-tulong sa mga di dapat tulungan at matututo na kong tumanggi kung kelangan. Masayado ako’ng napagod this sem. Halos nawalan ako ng time sa sarili ko. Minsan pati personal space ko, nasasakop na.
Siguro next sem, tatanggihan ko na yung mga last minute “help me please” kung nagbigay naman ako ng palugit na ONE WEEK para lumapit sa kin at humingi ng tulong.
Siguro next sem, medyo mamimili na ko ng bibiruin.
Siguro next sem, matututo na ko magbulakbol ng konti. (Boring masyado talaga, eh)
Siguro next sem, well-versed na ko sa mga patakaran ng school.
Siguro next sem…………………………….
Sana next sem may classmate kaming sirena.
The Millionaire With No E-Mail Address
There was once a jobless man. Uneducated, unskilled, and hailing from a poor family, there was nothing worth living in his life. Yet, determined, he searched EVERY SINGLE NEWSPAPER AVAILABLE, delving for job vacancies. His efforts were in vain as he was inadequate for any job.
One early morning, as he was rummaging through the classifieds, he was struck with joy. He had finally found a job! - an office boy at Microsoft. No academic qualification was required, and no experience was demanded, but the vacancy was on a first-come-first-serve basis. Exalted, he rushed to the company’s headquarters, filled with hope and expectations. There, he was taken to the Human Resource Manager to be interviewed.
After asking a couple of questions on his personal life, the light-hearted manager grinned merrily to him and said, "Well, if it is of no inconvenience to you, your job starts tomorrow."
Ecstatic and deeply elated, the jobless man was close to being speechless.
"Yes, yes, thank you…… thank you……" he mumbled with joy.
Hope and affirmation burned outrageously in him.
As he was about to turn and walk away, the manager said " Hey you, i forgot something! Please leave us your e-mail address for important announcements and meetings."
In dismay, the jobless man replied, "But sir, i do not have an e-mail address…"
Flabbergasted, the chubby manager’s eyes rolled in astonishment.
"WHAT? YOU DON’T HAVE AN E-MAIL?" he roared in surprise.
Then, in a milder tone, he said courteously, "I’m sorry, but in Microsoft, the e-mail address represents the identity of a person. Therefore he who does not have an e-mail address does not exist here. So how can we hire you if you DO NOT EXIST?
I’m sorry, but you’re FIRED."
Dumbfolded, the poor jobless man left the place. His hopes had fallen into pieces, all into a mere chimera.
Sad and depressed,he stumbled listlessly along the roadside. Sighing deeply, he dug his hands into his shabby pockets and found a mushy piece of 10 dollar note. All of a sudden, an idea rushed through his mind. With the mere sum in his hands, he bought a box of tomatoes from the grocer. Then, he travelled from house to house, door to door, selling the tomatoes one by one.
At the end of the day, he managed to sell all the tomatoes. Exhausted, he sat at the front door of his derelict hut, counting the profit that he had made. Summing up the total income of the day, he realised that he had doubled the amount of his money! Overjoyed, he decided to repeat his routine the next day.
Waking up at 4 in the dawn, he rushed to the grocer’s with twenty dollars in his hands. Grabbing two boxes of tomatoes, he hurried on with his routine. By the time he finished selling all the tomatoes, he had earned 40 dollars. He did this everyday without fail, and gradually bought a delivery truck.
Yeras passed, and his single delivery truck service expanded into a huge delivery company. Begining from local fame, his company gradually became internationally renowned, hitting the list as one of the biggest international delivery companies.
One afternoon, as the ‘jobless man’ was in a meeting conference with an international delivery service retailer fron Japan, he was asked for his e-mail address.
With a smile, he replied " I’m sorry, but i dont have an e-mail address."
"WHY! You dont have an e-mail address and yet you are still so successful??!! Imagine what could you have been today if you HAD an email address!!" the startled Japanese commented.
Laughing deeply in his heart, the ‘jobless man’ grinned cheekily and said, "If i had an e-mail address, of course i would be someonelse today !
AN OFFICE BOY AT MICROSOFT!!!!!"
Ampaaralan
DIT 101A
Yan ang
section ko. Yung ibang tao siguro pagkakita pa lang sa section ko, alam
niyo na kung saan ang school ko. Kung hindi niyo alam, wag niyo na
tanungin dahil wala naman ako’ng balak sabihin.
Sa totoo lang,
hindi ko alam kung ano talaga ang gusto ko’ng isulat tungkol sa
balik-skwela ko. Ang gusto ko lang eh magkwento dahil kung may first
time man ako sa sitwasyon na ‘to eh ito ang first time na ta-transfer
ako ng kolehiyo at first time ko’ng maging returning… pagkatapos ng
mahabang panahon.
Tumigil ako ng 2 years at maraming conflict
dun sa huli ko’ng course at pati na rin sa buhay ko’ng pwede na yatang
isulat sa "Maalaala Mo Kaya" (pero rock version yung kanta tapos
animated). Nagtrabaho ako sa census at sa call center. Ngayong
nakabalik ako sa pagiging estudyante, ngayon ko nasabing masarap
mag-aral. Siguro naman eh understandable yung kakaibang excitement na
nararamdaman ko… Kahit ba aapat lang ang subject ko.
Dito At Doon
Hindi
dambuhala ang school ko. Medyo nakakalito lang sa simula siguro dahil
nasanay ako sa university na pinanggalingan ko na sangkaterba ang
building. At dahil iisang building lang ang buong school, sama-sama
lahat ng course. At least pag sinabi mo’ng "third floor", ang tanong eh
"Saan sa third floor?" at hindi "Third floor ng aling building!?"
Sa
school na ‘to, wala kaming court, grounds, oval, grandstand, waiting
shed, gymnasium at kung anu-ano pang features nung nakaraan ko’ng
pinasukan. Hindi na bale. Wala naman ako’ng P.E.
Dati, naglipana
ang mga estudyante. Hindi mo alam kung sino ang sino. Ang daming place
na pinaghihintayan pero kulang pa rin. Ngayon, parang hindi nauubusan
ng tatambayan dahil hindi naman karamihan ang tumatambay. Hindi ko alam
kung aling school ang na-complement ko sa sinabi ko na yon.
Pero
dahil pangalawang araw pa lang ng klase, masyado namang maaga kung
sasabihin ko agad na "I LURV ZIS SKEEEEEEEWWWWWWL!!" Who knows, baka
after one month eh pumuputok na ang ugat ko sa susunod ko’ng entry
about the school…?
Fufufu~ Wag naman sana.
Maineim is…
Katulad
ng ginagawa sa unang araw ng klase noong high school, kailangan mo’ng
mag-introduce. Ito yung tipong kailangan mo’ng tumayo, sabihin ang
pangalan mo at ipakilala ang sarili mo sa buong klase. Paulit-ulit
mo’ng gagawin yon para sa halos lahat ng subject mo. Maiisip mo tuloy
na mag-script na lang para hindi ka mahirapang mag-adlib dun sa gitna
at magmukhang constipated kaiisip ng sasabihin.
Nagpakilala
kaming lahat. Mukhang ako lang ang nag-enjoy kakasalita sa harap. Pero
kahit na isa-isang pinatayo ang mga kaklase ko sa harap para
magpakilala; kahit pa hindi sila magkakamukha; kahit pa magkakaiba sila
ng kulay ng damit; kahit pa magkakaiba sila ng boses… Dahil ang
memorya ko ay pang-gold fish, hindi ko natandaang maigi kung sino ang
sino. Merong mga pamilyar sa kin ang mukha pero merong hindi…
Naisipan
ko’ng kunin ko ang contact details ng lahat ng kaklase ko. Bakit? Dahil
dalang-dala na ‘ko nung college na hindi nadidistribute ng maigi yung
information. Kung sabagay, hindi naman uso ang unli noon pero hindi mo
maalis na maasar pag may importanteng bagay na dapat alam ng buong
klase at pinapasa lang sa text… At hindi mo nareceive dahil wala
silang number mo. Madaming nagbigay ng number (at e-add… extra ko na
lang) pero may ilang hindi naglagay. Okay lang. Choice nila yon.
Populasyon
Inasahan
ko na mas madami ang lalaki kesa sa babae pero as things stand, mukhang
mas marami yatang babae. So far, wala ako’ng reklamo sa kanila. Hindi
naman ako mapili sa mga classmates. Kahit pa ba isa kang multi-colored
cyclops na mahilig sa binagoongang luya, wala ako’ng pakelam basta
makakasundo kita.
Siguro mga mahigit-kumulang 30 kami sa klase.
Hindi ko sigurado dahil hindi ko binilang. Ang sigurado ko lang, mas
matanda ako sa mga kaklase ko (buti na lang mukha akong 16). Hindi ko
alam kung ganito din ang itsura ko nung first year college ako.
Nostalgic nga nung nag-announce ng "3 absences only" yung prof kasi ang
daming nasindak. Ang hindi pa nila alam, kadalasan, yung 3 absences na
yun eh kadalasang nangyayari dahil sa mga hinagap ng mga estudyante.
Note to self: Hindi ako dapat masyadong magcomputer sa labas kung ayaw
kong malibang at ma-miss yung mga importanteng quiz. Ayos, may nakita
akong mga PC shop sa baba ng school. Dyaskeng online life.
Halu-halo
ang ugali ng mga kaklase ko sa pananaw ko ngayon. May mga kung magbiro
eh parang kabatak ko nung high school pa. Merong kahit hindi na ko
nagjojoke eh tumatawa pa rin. Meron namang parang ayaw tumawa. Merong
nilalapitan mo pa lang, parang gusto na niyang lumayo. Meron ding hindi
mo naman kilala pero masama makatingin. May mga pwedeng maging muse at
escort. May mukhang kuya’t ate ko na pero mas matanda pa ako. Merong
mga working student. May mga mahilig makipagusap. Merong first glance
pa lang, vibes mo’ng matalino. Meron ding kwela magsalita. Hindi mo
alam kung san hinuhugot yung mga punch line niya. Merong mahiyain na
kung anong nilakas ng boses ko eh siya namang hina ng boses niya.
Merong mga halatang gustong makigulo pero kasalukuyan pa’ng nasa
adjustment stage.
Buti na lang wala kaming kaklaseng sirena.
HINDI AKO NANINIWALA SA CHAIN EKEK
Inosente kang nagbubukas ng mga bulletin at messages. Uy, merong isang mukhang interesting. Binuksan mo.
"Oh no! You have opened it! You have to repost it in the next *insert time frame here* or *insert bad instance to happen to you/your life here*!"
Eto daw ang mga pwedeng mangyari sa yo:
1. May matandang lalabas sa cabinet mo at hihilahin ka (patay na siya ha)
2. May matanda/bata na tatabi sa’yo at 3:00 AM (patay na din sila… trespasser na mga patay ngayon)
3. Mamamatay ka/kamag-anak mo/lovaloo mo/ekek
4. Mababaliw ka.
Una sa lahat, pano kung wala akong cabinet sa bahay? At wala nga talaga. Saan na yung matanda? At kung tatabi man sa kin yung bata pag tulog ako eh wish ko lang. Isa sa min ang mahuhulog sa kama. Saka kung nakakamatay yan, sana ganyan na lang ang means of punishment natin. Padadalhan natin ng chain letter yung isang convicted ewan tapos hindi natin siya pababayaang ipakalat yung chain. Tsch, feeling ko dito galing yung concept ng The Ring eh. Dapat gumawa din sila ng "The Bulletin" or "The Forum"…
Who Kisses Little Boys?
FIRST OFF, no matter HOW MUCH you want to relate this to me, THIS IS NOT MY SONG. No matter HOW MUCH it sounds like it’s mine, IT IS NOT. I admit I DID THE WORDS for this but IT IS NOT MINE. NOT MINE, YOU HEAR? I don’t want you people getting the wrong ideas!!! I have more than enough younger guys around me that could very much pass as my younger brothers (though they definitely look older than me!!!) so for the love of all that is right, good, sane and peaceful (and for the love of my intact, unharmed limbs), please keep your opinions about this to yourself. It’s just that I REALLY like how this song turned out.
Written for a girly-girl who’s going to give her sweet, much-awaited, highly-anticipated, hard-earned "YES, I LOVE YOU". By the time you love birds read this, your cards have been laid so from me, congrats. To you guys, feel free to adjust anything, mkay? I’m not good with syllabication and stuff.
CONGRATS!
I DON’T KISS LITTLE BOYS
-
I don’t kiss little boys
I don’t kiss little girls
I don’t kiss little idiots
Who think they’re my world
-
I don’t kiss and tell
And i don’t really care
Whatever the world says
I don’t kiss little boys
-
I don’t kiss little boys
Immature baby toys
But step up to me, kid
You just might be him
-
I don’t kiss little boys
If they don’t have my love
But i wouldn’t mind you
So come on, pucker up
-
‘Cause you’re no little boy
Nuh-uh, not at all
Not at all, not at all…
Yeah, yeah… Not just a little toy.
You’re my little boy
-
I’d kiss you, little boy
‘Cause you have my love
You wouldn’t mind, would you?
So come on, pucker up
-
I don’t kiss little boys
Immature baby toys
But step up to me, kid
You just might be him
Well, whaddaya know… It’s the second one for this blog!!
Valentine’s Day Na Naman…
Since it’s Valentine’s Day again, kailangan ko na ma-stimulate ang writing ekek ko dahil siguradong madaming magpapagawa ng kung anu-ano both in English and Tagalog. Hindi siguro ako tatanggap ng Valentine’s art request this year kasi magiging busy ako sa work. At least kahit nasa byahe pwede akong mag-compose ng kung anu-ano. Surprised ako kasi this year, may nagpagawa ng kanta. Hindi na nga ako marunong kumanta kaya mas hindi ako marunong gumawa ng tono. Okay lang kasi lyrics lang naman kailangan. Hehe. Ayun.
As for me, hindi ako sigurado kung maglalagay ako ng mga picture comments for valentines… Malamang pare-pareho kayong lahat ng makukuha pag nagkataon. Kukukuku.
The Sin Of This Song
I just wrote the words and I’m not a musically inclined anything so excuse me for anything. I did this for and with my friend Lanns. I don’t know the tune. Lanns was the one for that. I was careful not to disclose the gender of the person the song is talking about for Lanns’ sake. I feel for you, Lanns. *hugs* I love the title, btw.
THE SIN THAT IS YOU
_
I would want to break away
From the sin that is you
From the darkness you engulf me in
In a way that feels so good
_
I run away from pain
And run away from hate
I run away from love
I have to run away from you
Chorus:
You reach out to me and take my hand
But you would never understand
It’s the sin of loving you
The sin that is you
You bend your words to comfort me
But I don’t think you’ll ever see
It’s the sin of loving you
The sin that is you
_
I feel that you might be fake
And the words that you say
I don’t know why I believe these lies
Why does it keep me alive?
_
I hold onto the pain
And douse myself in hate
Wash me with bitter drops
It hurts me so but I need you
_
•Your bittersweet kisses make me bleed
I don’t know if you could feel or see
Not that you mind
Not that you care
Not that you’d even be there
2007 of What?
NEW YEAR RIGHT AHEAD!! *crashes into iceberg*
Pffft~ Sorry, I just had to say that. Anyway, people make lists of random "this year" stuff so I told myself… Why not? Not that anything fruitful will come out of this but what the hell. Here’s…
WHAT I GOT FROM 2007
• Moved houses! GAWD! Aside from that, I have two places where I could stay. Is that a good thing?
• Extra pounds??? Yes, I actually grew fat and then thin and then fat and then… When I grow fat, they say I’m pregnant. If I thin down, they say I aborted. WTF people, MAKE UP YOUR MINDS!
• There’s a rumor saying I died from sleeping pill overdose!!! Holy sheep! Why am I not in Soul Society yet!? BANKAAAI!
• Haruhi Suzumiya costume, Amane Misa costume…
• Conventions! Conventions! Animé conventions and cosplay events! MY COSPLAY CATWALK AS AMANE MISA! W00tzies! Paul and Mark’s first conventions as well.
• An Icepick (House Auger), Valkyrie Helm, Morrigan’s Helm, GR Coat. my Whitesmith, my High Priestess, my Succu-Incu sets… Uh… Lotsa other stuff. Not bragging. Just REALLY HAPPY.
• A new cellphone! YAY!
• My Bleach Fic Trilogy and fans?? Oh, and NICKNAMES!!! Kukukuku~
• I roamed around Balagtas thanks to the 2007 Census of Population! Waah, met lots of dogs, lots of jerks, lots of good guys and a lady who was offering us hot coffee in the scorching midday heat!
• As of the moment, eight guys on the rebound. Wtf.
• The strongest kick to the head I ever had.
• Lots of mini photo shoots with a cam phone and loads of fun to come with it
• FIRST VISIT TO TRINOMA~!!!
• Travelling! Travelling! Travelling!
• First hang out with EAGLE MAN!!!!
• Realizing I have a strange case of attention span. Unless it is highly required by my own judgement, I can not (or is it "will not") focus my attention on one thing at a time. I found this out during the Popcen2007 seminar where our Head Supervisor and CAS were discussing stuff and I could only concentrate if I scribbled and doodled.
• I write better than I draw
• Learning how to PHOTOSHOP!!! Woohoo!!
• Bringing my DA account back to life as well as giving some life to my fanfiction.net account
• DEATH NOTE! I met DEATH NOTE! YAGAMI LIIIIIIIIIIGHT!
• Emo-ness is not a FAD. It’s supposed to be a state. If you’re not emo, don’t FORCE yourself to be one. I’m not emo so don’t force it on me.
• Dressing up is fun when I have the stuff I want… Sewing is SO not me.
• War of Emperium SIEGES!!! WOOHOO!!!! CHRONICLES OF STRIKERRRSSSS!!
• More friendster views? My friendster account has been rather active towards the end of the year.
• LOTS OF RICE I BURNED.
TO BE CONTINUED!
